دوست هاي خوب و مهربانم شايد اين آخرين پست و آپم باشد و شايد... نمي دانم

تنها چيزي كه مي دانم اين است كه خسته م، بريدم، خودم و گم كردم. نمي دونم كيم ، چي ام، به دنبال چي مي گردم. اصلا چرا اومدم و بودم و هستم. نمي دانم به خدا نمي دانم

دلم مي خواد بروم. بروم به يه جاي دور؛ جايي كه هيچ كس نباشه هيچ نامردي و نامهرباني و... نباشه جايي كه فقط خودم و خدا باشه. جايي كه ديگه متهم به نامهرباني و سنگ دلي و ... نشوم. جايي كه ديگر ديوانه خطابم نكنند. جايي كه سربار و مزاحم نباشم. جايي كه ديگر نگويند برو گمشووووو

جايي كه با ديد ترحم نگاهم نكنند. مي خواهم بروم به يه جاي دور جايي كه فقط خودم و خودش باشيم

تمام زندگي به دست آوردن و از دست دادن است و هيچ چيز پايدار نيست حتي عشق. همه مي روند، و هيچ كس در كنارمان تا ابد نمي ماند. شايد براي مدتي با ما باشند ولي در نهايت مي روند و دنياي خاص خود را مي سازند. و ما نبايد هرگز به هيچ چيز و هيچ كس وابسته شويم و اين وابستگي رنج مي آورد و دلبستگي لذتي سالم به دنبال دارد.

و اين كه كسي مرادش را مي گيرد كه هدفش بخشيدن باشد نه گرفتن، رها كردن باشد نه اسارت، دلبستگي باشد نه وابستگي...

 و حالا تنها چيزي كه از خدا مي خواهم رها شدن از هر چيزي است كه رنگ تعلق داشته باشد...

آره تعلق... مي خواهم به هيچ چيز و هيچ كس و هيچ جا تعلقي و وابستگي نداشته باشم. دوست دارم رها شوم از همه چيز و همه جا؛ از آدمهاي اطرافم از زمين و آسمان و زندگي ...

در اين دنيايي كه مردمش هر يك براي خود محبوبي پنهاني دارند نرگس در ميان آنان هيچ كس را ندارد و تنهاست حتي يك برادر و دوست كه بدو تكيه كند و دلخوش باشد هيچ كس. دگر اميدي براي ماندن ندارم

همواره دردها بسيارند و زبان براي گفتن سردل در دهان نمي چرخد.

دوست دارم بروم سر به سرم نگذاريد

گريه ام را به حساب سفرم نگذاريد

دوست دارم كه به پابوس باران بروم

آسمان گفته كه پا روي پرم نگذاريد

اين قدر آيينه ها را به رخ من نكشيد

اين قدر داغ جنون بر جگرم نگذاريد

چشمي آبي تر از آيينه گرفتارم كرد

بس كنيد اين همه دل دور و برم نگذاريد

آخرين حرف من اين است زميني نشويد

فقط از حال زمين بي خبرم نگذاريد

دوست هاي خوبم برايم دعا كنيد كه بتوانم خودم را پيدا كنم، هدفم را بيابم. دليلي براي ماندن و زندگي كردن بيابم. ديگر چيزي برايم نمانده حتي كاغذ و قلمي نيز برايم باقي نمانده تا به آنها دل خوش باشم و ادامه دهم دگر هيچ بهانه اي واسه ماندن و بودن ندارم هيچي

مي روم تا خويش را بيابم اميدي براي ادامه دادن تكيه گاهي براي ماندن نوري براي ديدن راه هدفي براي رفتن سو به آينده. مي روم تا روحي تازه بيابم و جاني دوباره بگيرم

شايد موفق شدم و با روحي تازه و زنده برگشتم و در كنارتان راه را ادامه دادم و شايد براي هميشه و از همه جا رفتم

برايم دعا كنيد تا موفق شوم و هر آنچه كه او مي خواهد همان شود

آرزوي بهترينها را براي تك تك عزيزانم دارم متشكرم كه تا اينجاي راه دوشادوشم آمديد و هرگز تنهايم نگذاشتيد ولي مرا ببخشيد كه ترك تان مي كنم باور كنيد كه دگر جاني برايم نمانده دگر توانايي نوشتن ندارم حتي در زندگي هم ناتوانم گشتم

فراموشم نكنيد و برايم دعا كنيد.

به اميدديدار .

آسمان مثل تو احساس مرا درک نکرد

باز غمنامه به بیگانه چرا بنویسم؟

تا به کی زیر چنین سقف سیاه و سنگین

قصه درد به امید دوا بنویسم؟

قلمم جوهرش از جوش و جراحت جاری است

پست باشم که پی نان و نوا بنویسم

بارها قصد خطر کردم و گفتی ننویس

پس من از بغض فرو خورده کجا بنویسم؟

شعر من با تو پر از شادی و شیرین کامی است

باز حتی اگر از سوگ و عزا بنویسم

با کدامین قلم امروز دو تا بنویسم؟

فرق هم نیست چه نفرین و چه دعا بنویسم.

اما .......

و تقدیم می کنم به او که در انتظار وصال عشقش است و در این راه ضربه های فراوانی خورده . برادرم امیدوارم که به عشقت برسی

ای دل غم دیده امشب را به فردا صبر کن

رخ نمایان سازد آن مهر دل آرا صبر کن

بر لب بام آید آن خورشید رخسار عاقبت

می کنی آخر حبیبت را تماشا صبر کن

باغبانا محنت زمستان رفتنی است

تا بشکوفت غنچه ات بر رنج سرما صبر کن

تیز روِِ، ای پیک مشتاقان و مجنون را بگو

همچنان تا لحظه دیدار لیلا صبر کن

شور شیرین را منه در سختی هجران ز سر

در دل کوه بلند، بر سنگ خارا صبر کن

پیش چشم خلق با محبوب خود بیگانه باش

تشنه لب بر ساحل امواج دریا صبر کن

طعنه ها از مردم نامرد گر بشنیده ای

غم مخور ای نازنین، بر تیره دلها صبر کن

تا که باران وصال دوست سرمستت کند

چون بیابان خون فشاند از دیده، اما صبر کن

مطمئن باشید که بالاخره روزی عزیز دلتان را در کنار خود می بینید درسته که طعنه ها و دشنامهای بسیاری از هر کس چه بیگانه و چه آشنا شنیده اید اما تمامی این سختیها و تلخی های فراغ با وصال عزیزتان شیرین خواهد شد

برادرم همیشه به یادتان هستم و هرگز فراموشتان نمی کنم اگر چه فراموشم کنید. مرا به خاطر همه بدیهایم ببخشد و حلالم کنید

هر چند می دانم که هرگز این پیغام را نمی بینید و نمی خوانید ولی من برای دل خودم این ها را گفتم و نوشتم تا راحت شوم

خدانگهدار شما و عزیزدلتان که عزیز من نیز هست

ادامه متن رمان:

گفتم:

خوب حرفهايت را زدي و از عشق صحبت كردي پس حالا نظر من را در مورد عشق بشنو...

به نظر من عشق در اين دوره و زمانه مزخرف ترين چيزي است كه مي شود پيدا كرد آن هم اين چنين عشقي كه تو از آن دم مي زني. بگذار اين را خواهرانه برايت بگويم تو به خاطر اين عشق كورت نتوانستي عشق و محبت واقعي اطرافيانت را درك كني و نتوانستي بفهمي كه چه كسي واقعا دوستت دارد و به تو عشق مي ورزد.

اگر تنها لحظه اي به آدمهاي اطرافت توجه مي كردي و دست از خيالبافي و اين مهملات بر مي داشتي يك عشق حقيقي را مي يافتي؛ اگر چشمانت را باز مي كردي كسي را مي ديدي كه واقعا عاشقت است و دوستت دارد...

البته الآن هم دير نشده و مي تواني چشمانت را باز كني و آنچه را مي خواهي به دست آوري و اگر كمكي خواستي مطمئن باش كه من به عنوان يك خواهر در كنار هر دويتان هستم و كمكت مي كنم تا آن عشق پاك و زلال را پيدا كني  بدست آوري.

و اين را هم بدان كه من تنها به عنوان يك برادر به تو نگاه مي كنم نه بيشتر و غير از اين. و تو هم بايد همين گونه باشي ...

در حين گفتن اين حرفها نيم نگاهي آرام و بدون اينكه متوجه نگاهم به خود شود انداختم تا عكس العمل اش را ببينم كه نگاهم به ماهيچه هاي گردنش راه كشيد كه دم به دم سفت تر مي شد؛ حس كردم غرشي در گلويش مي پيچد و او سعي در فرو دادنش دارد و نمي گذارد سر باز كند و رها شود و بر  سرم آوار گردد، همين طور با فشار و زحمت بسيار تقلا در خفه كردن و فرو دادنش دارد از گلو به سوي دل و باز هم پايين تر و پايين تر تا اينكه خفه گردد...

هنجار آن سياهرگ ها را مي توانستم ببينم كه در آستانه تركيدن اند، همچون كسي كه قلبش جريحه دار شده و غروراش زير پا له گشته و تمام آمال و آرزوهايش به يك آن بر باد فنا رفته ...

هر آن منتظر يك عكس العمل شديد مثل فرياد، ناسزا و يا حرفهاي تند و لااقل نگاهي نفرت انگيز و يا چيزي كه خشم اش را نشان دهد؛ راستش خودم هم دوست داشتم كه چنين رفتاري كند تا شايد كمي از بار گناهم كم شود و دلم آرام گيرد و از تقلا بيافتد...

بعد از دقايقي كه به اندازه ساعتها گذشت و ضجر آورد برايم بود؛ نگاهي را كه به آسمان و ستاره ها دوخته بود برگرداند و نگاهي به من كرد" چه نگاه آشنايي... انگار اين نگاه را سالها پيش ديده بودم. براي يك لحظه او را در قالب پسر بچه اي هفت هشت ساله ديدم كه همچو سالها پيش هنگامي كه قهر مي كرد و دلخور مي شد اشك در چشمانش جمع مي شد و پا به فرار مي گذاشت... ولي اين بار دلخور نشده بود بلكه قلب عاشقش شكسته گشته بود و اين را به خوبي مي توانستم از نگاه و چشمانش ببينم؛ به وضوح كامل ذرات خورد شده قلبش را در عمق نگاهش ديدم و قلبم همزمان با قلبش خورد شد و از تپش افتاد و نابود گشت"

لبخند كمرنگ و تلخي بر روي لبانش نقش بست و از سرجايش آرام بلند شد و رفت. اصلا باور نمي كردم كه چنين رفتاري داشته باشد.

اما همين كه چند قدم رفت به يكباره سرجايش ايستاد؛ چند لحظه مكث كرد انگار براي گفتن حرفي كه در دل و گلويش گير كرده خود را آماده مي كرد. بعد آرام به طرفم برگشت و گفت:

_ نمي دانم چه كسي است كه تو به خاطرش اين چنين رفتاري با دل من و دل خود مي كني

با تعجب و شتاب زده نگاهش كردم و گفتم: دل خودم؟!!!

_ آره دل خودت. مي دانم و به خوبي حس مي كنم كه قلب تو نيز همچون من خواهان اين عشق است و هم اينك تاب و توان همچو قلب بيچاره من برايت نگذاشته و بيهوده سر به سينه مي كوبد...

اميدوارم كه آن كس لياقت چنين كاري را داشته باشد.

به هر حال من به نظر و خواسته ات احترام و ارزش زيادي قائل هستم فقط اين را بدان كه من از آن دسته آدمهايي نيستم كه هر روز عشق شان عوض مي شود و سريع يكي را فراموش مي كنند و به كس ديگري دل مي بندند. نه، انسان يك بار در زندگي عاشق مي شود و وقتي كه عاشق شد نمي تواند هرگز و بي هيچ عنوان فراموش كند. و اما اين را هم بدان كه به آسمان قسم، به آذرخش بي كسي قسم كه هيچ قدرتي نمي تواند محبتت را از دل و روحم جدا كند. من... من تو رو...

بغضي سنگين كه در گلواش گير كرده بود اجازه نداد تا بقيه حرفش را بزند. بغض اش را به هر زحمتي كه بود فرو داد و گفت: خدانگهدارت...

و رفت و من تنها ماندم. راست اش هم خوشحال بود و هم ناراحت؛ خوشحال از اينكه بالاخره همه چيز تمام شد و... و ناراحت از اينكه دلش را شكستم و همراه دلش خود نيز شكستم. ولي به هر حال چه خوب و يا چه بد براي هميشه هم براي من و هم براي او تمام شد" البته اميدوارم كه اينگونه باشد"      

كاش مي دانستي كه براي ماندنت دستانم را بر پهناي خورشيد سايه زدم تا غروب نكند و تو كنارم بماني؛ اما... اما تو رفتي و نماندي و و من اكنون مانده ام و به رويايي بي انتها در جاده اي خاكي مي نگرم به روياي آن شب بنفش كه دلت را باز شكستم.

خداي من باز شب و تكرار قصه اي از جنس خواب و كابوس، و مدام سايه پر وهم آن شب تار توي قاب درياچه دلم ظاهر مي شود و مانند عكس غمگين ماه در آب حوض كه با تلنگر مي شكند، پاره پاره مي شود.

امشب هم در طرح گرداب درياچه مثل هر شب زير پوست نمناك آن لحظه كوتاه، جا مي مانم و اواي محزون درياچه قلبم آويخته است بر شاخه اي از آن شب كه بر نگاه بي حوصله ام شبنم از چشمان مهتابيت مي باريد و پنجره قلبم را خيس مي كرد و اينك كه رفته اي، در خواب خلوت كبود بغضم را رقصان مي بينم همچون احساس باران زده برگ در شيطنت رنگي چشمان نيلوفر درياچه... كه باز پرده شب بر روي آن خواهد افتاد.

خداي من و اي محبوبم، صدف دلم را فقط براي تو مي گشايم تا تو مرواريداش( عشق به ... ) را در آن ببيني. محبوبم بعد از آن شب بنفش وقتي كه معدن دلم را شكافتم و به جواهر معدن عشق او رسيدم. دوست دارم از ازل تا ابد سجاده قلبم و ياس دهد تا عطر و شميم اش را احساس كنم. و حالا كه خود اكسير عشقش را در جام دلم لبريز كرده اي مي خواهم اگر اجازه دهي تنها در خواب و روياهايم به ديدارش بروم با يك بغل ستاره، با يك سبد ياس سپيد و ارغواني...

خود مي دانم كه براي دل سپردن، از آن محبوب پنهاني و معشوق پاك شايسته تر كسي نيست و نخواهد بود. معشوقا، اگر وجودم در طوفان وهم به خاك نشسته و كبوتر اميد و عاطفه از قله هاي قلب و دلم گشوده است، اگر ظلمت گمراهي و دو دلي به دور بيابان احساسم حصار تنهايي كشيده و اگر آن شب آنگونه رفتار كردم و دلش را شكستم و ...

فقط و فقط خوف از خشم تو باغباني است كه اين بيابان را آبياري مي كند، خوف از اينكه نكند اين كار گناه و اشتباه باشد و تو ناراحت شوي.

خدايا، اينك كه ابر ديدگانم تنها به عشق او باراني است، آنها را به تماشاي درياي فضل و كرمت روشني ببخش. شاهدا، حال كه تكيه گاهي جز درگه تو نيست، مرا سينه اي سوزان عطا كن تا بر فراق اش شراره هاي وصل زند.

ادامه دارد...