دوست هاي خوب و مهربانم شايد اين آخرين پست و آپم باشد و شايد... نمي دانم

تنها چيزي كه مي دانم اين است كه خسته م، بريدم، خودم و گم كردم. نمي دونم كيم ، چي ام، به دنبال چي مي گردم. اصلا چرا اومدم و بودم و هستم. نمي دانم به خدا نمي دانم

دلم مي خواد بروم. بروم به يه جاي دور؛ جايي كه هيچ كس نباشه هيچ نامردي و نامهرباني و... نباشه جايي كه فقط خودم و خدا باشه. جايي كه ديگه متهم به نامهرباني و سنگ دلي و ... نشوم. جايي كه ديگر ديوانه خطابم نكنند. جايي كه سربار و مزاحم نباشم. جايي كه ديگر نگويند برو گمشووووو

جايي كه با ديد ترحم نگاهم نكنند. مي خواهم بروم به يه جاي دور جايي كه فقط خودم و خودش باشيم

تمام زندگي به دست آوردن و از دست دادن است و هيچ چيز پايدار نيست حتي عشق. همه مي روند، و هيچ كس در كنارمان تا ابد نمي ماند. شايد براي مدتي با ما باشند ولي در نهايت مي روند و دنياي خاص خود را مي سازند. و ما نبايد هرگز به هيچ چيز و هيچ كس وابسته شويم و اين وابستگي رنج مي آورد و دلبستگي لذتي سالم به دنبال دارد.

و اين كه كسي مرادش را مي گيرد كه هدفش بخشيدن باشد نه گرفتن، رها كردن باشد نه اسارت، دلبستگي باشد نه وابستگي...

 و حالا تنها چيزي كه از خدا مي خواهم رها شدن از هر چيزي است كه رنگ تعلق داشته باشد...

آره تعلق... مي خواهم به هيچ چيز و هيچ كس و هيچ جا تعلقي و وابستگي نداشته باشم. دوست دارم رها شوم از همه چيز و همه جا؛ از آدمهاي اطرافم از زمين و آسمان و زندگي ...

در اين دنيايي كه مردمش هر يك براي خود محبوبي پنهاني دارند نرگس در ميان آنان هيچ كس را ندارد و تنهاست حتي يك برادر و دوست كه بدو تكيه كند و دلخوش باشد هيچ كس. دگر اميدي براي ماندن ندارم

همواره دردها بسيارند و زبان براي گفتن سردل در دهان نمي چرخد.

دوست دارم بروم سر به سرم نگذاريد

گريه ام را به حساب سفرم نگذاريد

دوست دارم كه به پابوس باران بروم

آسمان گفته كه پا روي پرم نگذاريد

اين قدر آيينه ها را به رخ من نكشيد

اين قدر داغ جنون بر جگرم نگذاريد

چشمي آبي تر از آيينه گرفتارم كرد

بس كنيد اين همه دل دور و برم نگذاريد

آخرين حرف من اين است زميني نشويد

فقط از حال زمين بي خبرم نگذاريد

دوست هاي خوبم برايم دعا كنيد كه بتوانم خودم را پيدا كنم، هدفم را بيابم. دليلي براي ماندن و زندگي كردن بيابم. ديگر چيزي برايم نمانده حتي كاغذ و قلمي نيز برايم باقي نمانده تا به آنها دل خوش باشم و ادامه دهم دگر هيچ بهانه اي واسه ماندن و بودن ندارم هيچي

مي روم تا خويش را بيابم اميدي براي ادامه دادن تكيه گاهي براي ماندن نوري براي ديدن راه هدفي براي رفتن سو به آينده. مي روم تا روحي تازه بيابم و جاني دوباره بگيرم

شايد موفق شدم و با روحي تازه و زنده برگشتم و در كنارتان راه را ادامه دادم و شايد براي هميشه و از همه جا رفتم

برايم دعا كنيد تا موفق شوم و هر آنچه كه او مي خواهد همان شود

آرزوي بهترينها را براي تك تك عزيزانم دارم متشكرم كه تا اينجاي راه دوشادوشم آمديد و هرگز تنهايم نگذاشتيد ولي مرا ببخشيد كه ترك تان مي كنم باور كنيد كه دگر جاني برايم نمانده دگر توانايي نوشتن ندارم حتي در زندگي هم ناتوانم گشتم

فراموشم نكنيد و برايم دعا كنيد.

به اميدديدار .

آسمان مثل تو احساس مرا درک نکرد

باز غمنامه به بیگانه چرا بنویسم؟

تا به کی زیر چنین سقف سیاه و سنگین

قصه درد به امید دوا بنویسم؟

قلمم جوهرش از جوش و جراحت جاری است

پست باشم که پی نان و نوا بنویسم

بارها قصد خطر کردم و گفتی ننویس

پس من از بغض فرو خورده کجا بنویسم؟

شعر من با تو پر از شادی و شیرین کامی است

باز حتی اگر از سوگ و عزا بنویسم

با کدامین قلم امروز دو تا بنویسم؟

فرق هم نیست چه نفرین و چه دعا بنویسم.

اما .......

و تقدیم می کنم به او که در انتظار وصال عشقش است و در این راه ضربه های فراوانی خورده . برادرم امیدوارم که به عشقت برسی

ای دل غم دیده امشب را به فردا صبر کن

رخ نمایان سازد آن مهر دل آرا صبر کن

بر لب بام آید آن خورشید رخسار عاقبت

می کنی آخر حبیبت را تماشا صبر کن

باغبانا محنت زمستان رفتنی است

تا بشکوفت غنچه ات بر رنج سرما صبر کن

تیز روِِ، ای پیک مشتاقان و مجنون را بگو

همچنان تا لحظه دیدار لیلا صبر کن

شور شیرین را منه در سختی هجران ز سر

در دل کوه بلند، بر سنگ خارا صبر کن

پیش چشم خلق با محبوب خود بیگانه باش

تشنه لب بر ساحل امواج دریا صبر کن

طعنه ها از مردم نامرد گر بشنیده ای

غم مخور ای نازنین، بر تیره دلها صبر کن

تا که باران وصال دوست سرمستت کند

چون بیابان خون فشاند از دیده، اما صبر کن

مطمئن باشید که بالاخره روزی عزیز دلتان را در کنار خود می بینید درسته که طعنه ها و دشنامهای بسیاری از هر کس چه بیگانه و چه آشنا شنیده اید اما تمامی این سختیها و تلخی های فراغ با وصال عزیزتان شیرین خواهد شد

برادرم همیشه به یادتان هستم و هرگز فراموشتان نمی کنم اگر چه فراموشم کنید. مرا به خاطر همه بدیهایم ببخشد و حلالم کنید

هر چند می دانم که هرگز این پیغام را نمی بینید و نمی خوانید ولی من برای دل خودم این ها را گفتم و نوشتم تا راحت شوم

خدانگهدار شما و عزیزدلتان که عزیز من نیز هست

راز و نياز

الهي در گهت پر رمز و راز است

در رحمت به روي خلق باز است

چرا خلقي بود در ناز و نعمت

و ديگر بنده اي غرق نياز است

به اين سوداي من منگر خدايا

وجودم روز و شب وصل نماز است

تلف شد عمر من هم صبح و هم شام

كه خوابيدن به وقت صبح ناز است

در اين دورفتا از خاك بر خاك

تو گفتي متقي را امتياز است

بياور وصل را آنگه كه خواهي

به ديدارت سر بر فراز است

اگر جانم سزاوار عطش نيست

بده آبي كه روزي چاره ساز است

چرا كفران كني "نرگس" خدا را

كه او هم غافر و بنده نواز است.

****** 

تو را دوست دارم

تو را تا عبوري عاشقانه به سمت كوي دلها دوست دارم

تو را مانند آوازي پر از شور به روي باغ لبها دوست دارم

براي طاق ابروي كمندت تو را تا طاق كسري دوست دارم

تو را اي غايب پيوسته حاضر تو را هر لحظه هر جا دوست دارم.

رسيدم به خدا

بايد از كوچه گذر كرد؛ بايد از شهر سفر كرد

بايد از همهمه آرام گريخت؛ بايد از دور به بالا نگريست

شايد اين حرف همه باشد و من؛ باز هم مي گويم

تو سفر كن به خدا، و برو تا ته ماه، تو به اميد بينديش و به فردا بنگر

تو ز اندوه حذر كن، تا ته قله سفر كن شايد آنجا برسي

به سپيدي، به شكوه، هر چه بالا بروي، باز هم وسوسه قله تو را مي خواند

و در آن وقت چنان مي فهمي، كه زمين تنها نيست

كه در آن حس كشش مي بيني، شايد اين جاذبه را، تو ز بالاها احساس كني

و تلاشي بكني برسي تا خود ماه

و چه زيباست كه فرياد كني " كه رسيدي به خدا "

" كه رسيديدم به خدا "

سلام به همه دوستان عزیزم

در ابتدا باید عذر خواهی کنم که همیشه با چرندیاتم سر همه شما عزیزان را به درد می آورم

این پستم کمی متفاوت است

اول قرار بود یکی از شعرهایم و بخشی از متن رمان را بنویسم اما تصمیم گرفتم این بار این پست را بگذارم. به هر حال ببخشید این بار بار آخر است که زیر قولم می زنم و چنین می کنم

(با اجازه دوست خوبم...)  این متن نوشته های یک دوست است .  برای دوستی دیگر ...

   تقدیم به دوست و همه دوستان خوب و همراهم

خدایا در این تنهایی محض تنها حضور تو مرهمی بر دل خسته ی من است

خدایا در این سکوت بی نهایت در این سیاهی شب تنها خاطره هایم هستند

لئونارد کوهن
Leonard Cohen 

Dance Me To The End Of Love
Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in
Lift me like an olive branch and be my homeward dove
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Oh let me see your beauty when the witnesses are gone
Let me feel you moving like they do in Babylon
Show me slowly what I only know the limits of
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Dance me to the wedding now, dance me on and on
Dance me very tenderly and dance me very long
We're both of us beneath our love, we're both of us above
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Dance me to the children who are asking to be born
Dance me through the curtains that our kisses have outworn
Raise a tent of shelter now, though every thread is torn
Dance me to the end of love

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
Touch me with your naked hand or touch me with your glove
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

معنای شعر در ادامه مطلب        

هم زبون خوب من يه ماهي قشنگ بود ولي امروز مي دونم دلش هميشه تنگ بود

ماهي تنگ بلور سنگ صبور من بود زندون تنگ ماهي تنگ بلور من بود

چشماش يه حرفي مي زد انگار يه چيزي كم داشت اون پولكاي روشن رنگ غبار غم داشت

با سر به شيشه مي زد دور خودش مي چرخيد گم مي شد اشكاش تو آب چشماي من نمي ديد

واي كه نمي دونستم تاب قفس نداره يه روز رفتم سراغش ديديم نفس نداره

براش گريه مي كردم ولي چشماش نمي ديد  انگار تو اون لحظه ها خواب دريا رو مي ديد

انگار مي گفت كه ماهي توي دريا قشنگه ماهي تنگ بلور يه ماهي دلتنگه

با سر به شيشه مي زد دور خودش مي چرخيد گم مي شد اشكاش تو آب چشماي من نمي ديد

واي كه نمي دونستم تاب قفس نداره يه روز رفتم سراغش ديدم نفس نداره

براش گريه مي كردم ولي چشماش نمي ديد انگار تو اون لحظه ها خواب دريا رو مي ديد

انگار مي گفت كه ماهي توي دريا قشنگه ماهي تنگ بلور يه ماهي دلتنگه

ماهي تنگ بلور يه ماهي دلتنگه

يادمون باشه که قلبمون رو هميشه لطيف نگه داريم تا کسي که به ما تکيه کرده سرش درد نگيره .

يادمون باشه قولي رو که به کسي ميديم عمل کنيم .

يادمون باشه هيچوقت کسي رو بيشتر از چند روز چشم به راه نذاريم چون امکان داره زياد نتونه طاقت بياره .

يادمون باشه اگه کسي دوستمون داشت بهش نگيم برو نميخوام ببينمت چون زندگيش رو ازش ميگيريم

شبم رود بیاد او، سحر کنم دعای او

کنم تمام هستی ام، به جان و دل فدای او

ترانه ها به سوی او، غزل رود به کوی او

کویر خشک گل شود، نفس نفس برای او

ز لحظه ها پناه من، به شب چراغ راه من

به سوی او خیال من، دلم کند هوای او

این سه بیت شعر را سرودم برای بهترین کس که امروز تنهایم گذاشت و رفت بدون هیچ حرفی و سخنی... فقط مرا ندید و رفت

بيا و با چشمان سياه و اشوبگرت نگاهم کن تا غمهاي دنيا را فراموش کنم و در آينه ي جمال زيبايت روزگار و زندگي را دوست داشتني تر ببينم.بيا تو هم مرا دوست بدار و نهال اين دوستي را با اشکهايت  آبياري کن .دوستم بدار همانطور که من دوستت دارم.بگذار بگويم که هيچ نيرويي قادر نخواهد شد عشق تو را از من بگيرد

تو ميتوني دوستي مرا نپذيري. ميتواني مرا از خود براني.ميتواني رو از من برگرداني و مرا براي هميشه از ديدار خودت محروم سازي.من هم ميتوانم تو را نبينم .ميتوانم چشمانم را از سر راهت بر گردانم و به سوي تو خيره نشوم.ميتوانم زبانم را وادارم که نام تو را بر زبان جاري نسازد.ميتوانم گوشم را از شنيدن آهنگ صدايت بي نصيب کنم اما قلبم....او ديگر در اختيار من نيست او به خواسته ي خود خو گرفته.او تا زنده هست به يادت خواهد تپيد...باور کن...

ولي الان به خاطر اينکه شايد به همين زودي بيام پيشت همه ي انها را ميبخشم.

نميخوام حداقل با کينه رودر روت وايسم ....تو هم ببخششون....

خدايا به اميد تو..........

    ((آخرين براي او.....))